قلب کوچکم دیریست یخ زده است

دیریست که نه محبت دیده نه محبت کرده

دیریست که تنها شده است

تنها سفر می کند

در این جاده ی بی انتهای زندگی

همه را دوست دارد

ولی گاهی از تو هم بیزار می شود

در درون ذرات یخ زده ی قلبم

آتش هیچ عشقی بر پا نیست

در درون چشمانم

تمامی برق ها خاموشند

و دو مردمک بی روح

با نگاهی سرد

بر روی تصویر نارفیق ترین دوستانم

ایست کرده

و جز آنها نمی بیند

آتش خاطرات خوش گذشته هم تن سردم را

ذره ای نمی سوزاند

خر خر نفسهایم

از این همه رفت و آمد خسته شده

برروی برگه ی سر نوشتم

دیریست که نوشته شده است

وایستا

صبر کن

گاهی باید از غم نوشت

از تنهایی

از بی کسی

گاهی باید شیشه ی صبرو شکست

گاهی باید اشکارو ریخت

گاهی باید یه آه کشید

گاهی نباید فیلم بازی کرد

گاهی باید خودت باشی

گاهی باید چشمارو باز کردو دید

تو این دنیا کیو داری؟

تو جز خدا هیچکیو نداری

این همه دوست

که ادعا می کنن دوست دارن

حالا که بهشون نیاز داری

کجان؟

پس کجان؟

چرا تنهات گذاشتن؟

فقط خدا که دلتو نشکونده

فقط خدا

تو تنهایی دلم

تو تنهایی تارا...

به تو می اندیشم در ذات طبیعت

تو را حس می کنم در قلب خویش

در ذهن خویش

و لحظه های زندگی

تو را می جویم در میان آسمان

در عمق اقیانوس

و در سطح زمین

تو را می خواهم برای تو

برای من

برای همه

تو را فریاد می زنم در لب

تو را حس می کنم در دل

و به تو می نگرم در آسمان آبی...

و اغاز می کنم

من از اغاز می نویسم

و شروع می کنم

من از نهایت شب می نویسم

و سپیده را پیش چشم خویش می بینم

من از شروعی دوباره می نویسم

و حرکت را اغاز می کنم

من از حرکت می نویسم

و تلاش می کنم

من از تلاش خویش می نویسم

و موفق می شوم...

حال می توانی به اسودگی مرا از یاد ببری البته می دانم که هیچ وقت در یادت نبودم به خاطر همین می روم.می روم تا دلم بیش از این به درد نیاید بگذار بروم تا هر زمان به یادتان افتدم مزه ی شیرین دوست داشتن را حس کنم حس کنم که شما مرا دوست می داشتید همان گونه که من به شما عشق می ورزیدم اری نمی خواهم من احساس نفرت را نمی خواهم من نمی توانم شما را دوست نداشته باشم پس بگذار بروم تا دوستتان داشته باشم من در شب میلاد خود خواهم رفت به جایی که از ان برامدم کاش هیچ وقت مشتاق به دیدن دنیای شما نبودم کاش پیش خدا می ماندم کاش بد نمی شدم من ان کودک معصومی بودم که تهی از هر گونه گناه زندگی می کرد پس چرا بد شدم؟چه طور میتوانم به اسمان نگاه کنم وقتی دنیایش را درک نمی کنم؟بگذار بروم تا خوب شوم تا حداقل خدا بار دیگری مرا بپذیرد.باید دلت را به خدا بدی اری باید نگاهت را اسمانی کنی به امید ان که این دنیا فقط زیبایی داره به امید این که شب عاشقا همیشه ستاره داره باید دل را به دریا داد به امید این که دریا فقط شا ماهی داره به امید این که این دریا ساحل داره به امید این که دریای طوفانی همیشه فردای ارومی داره نباید واداد بلکه باید ادامه داد.

تو در اوج ناباوری از پیش ما پر کشیدی و به آسمان ها رفتی.آن قدر اوج گرفتی که به خدا رسیدی.می دانم که دیگر بر نمی گردی آری دنیای تو زیباست.آن جا خوب است مردمان آن جا هم خوبند آن ها هیچ گاه به یکدیگر بدی نمی کنند.آنها همانند تو آسمانی هستند آن ها از اهل و دیار تو هستند.معلوم است با زندگی خوبی که در آن جا داری دیگر پیش ما و دنیای سیاه ما نمی آیی.دیگر به قلب پر گناه ما سر نمی زنی.باشد...باشد که من به نزدت بیایم و تو را در آغوش بکشم...اما در هر گوشه ای از این کهکشان هستی سلامت باشی حتی اگر در خوابم هم به من سر نزنی باز هم دوستت دارم.به آسمان که می نگرم تنها یک ستاره است که در آسمان من می درخشد آری تو تک ستاره ی آسمان منی...خدای مهربانم مراقب دایی باش او تازه از ما جدا شده برای ما نه اما برای مادرش دل تنگی می کند هوایش را داشته باش و به او بگو که دلم برایش تنگ شده.دایی جان حداقل در خوابم سری به من بزن.